قصر الأربعون عمودا في أصفهان

قصر الأربعون عمودا، قد زينت جدران المبنى بنقوش جميلة، كما شيدت فيها حديقة خلابة تعتبر من أرقى وأروع الحدائق الإيرانية

کاخِ چِهِل سُتون ، دیوارهای بَنا با کَندِه کاری هایِ زیبا تَزئین شُدِه وَ باغی فوق العادِه دَر آن ساختِه شُدِه اَست کِه یِکی اَز بِهتَرین وَ شِگِفت اَنگیزتَرین باغ هایِ ایرانی بِه حِساب می آیَد.

جامع تبریز الذي بني في صدر الإسلام

جامع تبريز هو مسجد كبير في مدينة تبريز، بـمحافظة أذربيجان الشرقية في إيران بُنِيَ المسجد في صدر الإسلام من قبل عبد الله بن عامري.

مسجدِ تَبریز مَسجدی بُزُرگ دَر شَهرِ تَبریز، دَر اُستانِ آذَربایجان شَرقی دَر ایران اَست. این مَسجد دَر اوایِلِ اِسلام تَوَسُطِ عَبدُالله بنِ اَمیری ساختِه شُدِه اَست.

قلعة کوتول شاه

قلعه کوتول شاه مَربوط بِه دورِه تِیموریان اَست وَ دَر شَهرِستان سیاهکَل، بَخش مَرکزی، روستایِ موشا واقِع شُدِه.

کوتول شاه، شاهی ظالِم بودِه کِه هَم زَمان با اِسماعیلیان وَ تیموریان بَر مَناطِق رودبار،سَنگَر وَ لاهیجان حُکومَت می کَردِه کِه مَرکزِ حُکومَتِ او دَر سیاهکَل قَرار داشتِه وَ بِه هَمین دَلیل نیز دِژی بَر فَرازِ کوهی بُلَند ساختِه بود.

تنتمي قلعة كوتول شاه إلى العصر التيموري وتقع في مدينة سيَهكال الجزء المركزي من قرية موشا

كان كوتول شاه حاکما طاغیا حكم مناطق رودبار وسَنغَر ولاهيجان في نفس الوقت الذي حكم فيه الإسماعيليون والتيموريون ، وكان مركز حكومته في سيَهكال ولهذا السبب بنى حصنًا على جبل عالٍ.

سد سقالکسار الترابي

سد سقالكسار الترابي الواقع في الجزء الأوسط من مدينة رشت.

سَدِ خاکیِ سقالِکسار  واقع دَر جُزءِ میانیِ شهرِ رَشت.

ممر حیران من أجمل طرق المرور في جیلان

ممر حيران هو أحد طرق المرور في مقاطعة جيلان ، وهي واحدة من أكثر المقاطعات خضرة وأجملها في البلاد

گَردَنِه حِیران یِکی اَز مَسیرهایِ تَردُدِ اُستانِ گیلان، یِکی اَز سَرسَبزتَرین وَ زیباتَرین اُستان‌هایِ کِشوَر اَست

مدینة غامضة علی ضفة هیرمند

شَهر سوختِه وتعني باللغة الفارسية (المدينة المحترقة) موقع أثري مهم يعود لعصر البرونزي و كان في الماضي البعيد مستوطنة حضرية. تقع شهر سوختة في محافظة سيستان، في الجزء الجنوب الشرقي من إيران على ضفة نهر هیرمَند قرب طريق زاهدان زابل. وضعت المدینة على لائحة التراث العالمي عام 2014. ومازالت الأسباب وراء نهوض المدينة واندثارها تلفها الغموض.

شَهرِ سوختِه، یِک مَکانِ باستانی مُهِم اَست کِه قِدمَتِ آن بِه عَصرِ بُرُنز(عَصرِ مِفرَغ) باز می گَردَد وَ دَر گُذَشتِه هایِ دور ، مَکانی مَسکونی وَ شَهری بودِه اَست. شَهرِ سوختِه دَر اُستانِ سیستان، دَر جُنوبِ شَرقیِ ایران دَر ساحلِ رودخانِه هیرمَند دَر نَزدیکیِ جادِه زاهِدان – زابُل واقِع شُدِه اَست. این شَهر دَر سالِ 2014 دَر فِهرِستِ میراثِ جَهانی قَرار گِرفت دَلایِل ظُهورِ وَ ناپَدید شُدَنِ این شَهر هَنوز دَر هالِه ای اَز اِبهام قَرار دارَد.